Dag 65

Vandaag was het de grote dag voor teefje oranje en groen. We moesten al om 8.30 uur in Eersel zijn en vanuit het zuiden is dat nooit een pretje op een door de weekse dag. Altijd en eeuwig files op de A2. Dus maar vroeg opstaan en op tijd vertrekken. Natuurlijk hadden wij ook weer last van het verkeer en moesten we maar via België rijden. We hadden beide hondjes bij elkaar in de autobench gezet. Teefje groen vond het wel redelijk prima en ging ook lekker slapen. Miss oranje daht daar heel anders over en vond het maar niets en heeft zich toch wel aardig laten horen onderweg.frown

Eenmaal bij de kliniek aangekomen moesten we eerst eventjes wachten en werden we in het begin geholpen door een assistente. De hondjes kregen een kleine verdoving zodat ze in ieder geval zouden kalmeren. Ze lieten zich alles wel gevallen. Omdat het wel een paar uur ging duren zijn we eerst Eindhoven in geweest. Bakje koffie gedronken en wat rond gelopen. Daarna nog even naar een tuincentrum in Eersel geweest. Omdat ze s'ochtends zeiden dat we rond 14 uur maar eens moesten bellen zijn we rond dat tijdstip weer richting kliniek gereden en onderweg even gebeld. Toen kregen we te horen dat de hondjes van de arts tot zeker 18 uur in de kliniek moesten blijven. Om naar huis te gaan en dan een uurtje later weer richting Eindhoven te rijden hadden we geen zin in, dus maar een uurtje naar het Outletcenter in Roermand gegaan. Op zich vonden we het toch wel lang duren (zoals altijd als je op iets wacht), maar eindelijk was het dan 18 uur. smiley

Toen we binnenkwamen konden we meteen naar de hondjes toe, maar moesten we nog even wachten op de arts, zodat hij precies kon vertellen wat hij gedaan had. Nadat dit ook allemaal gebeurd was, konden we weer richting het zuiden rijden. Miss Oranje was behoorlijk levendig en miss Green was nog wat versuft van de verdoving. Om de hondjes toch wat meer gerust te stellen mochten ze op de achterbank bij me. Miss green kroop dicht tegen me aan en heeft de hele terugweg geslapen. Miss oranje bleeft maar heen en weer kruipen, zodat ik haar maar na een tijdje op de grond tussen mijn voeten had gezet. Dat ging beter en daar heeft ze ook enigzins geslapen.

Je kon aan ze zien dat ze "blij" waren dat ze weer thuis waren en een bekende omgeving zagen. Omdat ze de eerste week geen brokjes mochten eten, kregen ze thuis weer pap. Dit ging er dan ook met veel smaak in, aangezien ze de hele dag nog niets gehad hadden (ze moesten s'ochtends ook nuchter verschijnen frown)